Selam Dünya!

Üniversiteye ilk başladığım zamanlar hep lisedeki arkadaşlığı kuramam diye çok korkuyordum ama şu kısa sürede çok güzel arkadaşlıklar edindim.Kimisi aşırı kibar ve tatlı,kimisi dizi zevkiyle beni hayran bırakıyor ,kimisi esprileriyle güldürüyor .Tam hayalimdeki gibi kalabalık arkadaş grubumuz oldu.Ama bu dönem sayın gıcık müdürümüze rahatlık batmış olacak ki sınıfların karma olmasına karar vermiş ve herkes bir yerlere dağıldı.Yok yok kimse kimseden kopmadı,hala bir grup var,hatta eskiye göre daha çok bağlandık birbirimize.Peki o zaman derdin ne? dediğinizi duyar gibiyim.Aslında aklımdakileri buraya döküp her şeyi bir bütün olarak görmek istediğim için yazıyorum ve sanırım sorun ben de.
Her grup içinde illa ki biri size çok ama çok yakın olur.İşte o kişi de Kedicik ve gerçekten bu kadar sürede böyle bir samimiyet kuracağım hiç aklıma gelmezdi ve  bu aralar o daha çok yeni sınıfıyla kaynaşmanın yollarını arıyor.Peki ben?Hiç öyle bir amacım yok.Bu grup bana yeter de artar dediğimden pek öyle toplu buluşma ayarlamaya meyilli değilim.Kedicik de bana buluşmak ile ilgili yöntemlerden bahsedince nedense içime korku geldi ve ben,ben olmuyorum,tam tersine şöyle yaparsan herkes ilgi gösterir gibisinden tavsiyeler veriyorum ama işte bir yandan da ya onlarla daha sıkı fıkı olur da git gide gruptan uzaklaşırsa diye bir korku oldu.Biliyorum çok saçma,bencillik bu.Zamanla geçer herhalde bu pis duygu .En azından şimdilik duygularımı bir kenara koymayı başarabiliyorum.