Selam Dünya!

5. Dalga kitaptan uyarlanarak çekilip 29 Ocak'ta vizyona giren distopik,fantastik bir film.Kitabını okumadan direk filmini izlediğim için açıkçası beklentilerimi karşılamaz diye bir korkum yoktu.Kitabı okuyanlar için film nasıldı,onu da pek bilmiyorum.Peki konusu ne?? Toplamda 5 dalga var ve bu dalgalar Diğerleri diye adlandırdıkları bir grubun Dünyayı ele geçirmek için uyguladıkları adımlar.
1. dalga'dan sonra sadece karanlık hüküm sürüyor.Yani tüm elektronik aletleri devre dışı bırakan bir sinyal yayılıyor ve hatta bu sinyaller uçakların düşmesine bile neden oluyor.2 dalga'dan sonra sadece şanslı olanlar yaşıyor.Çünkü her yerde bir doğal afet gerçekleşiyor.Bazen sel,bazen deprem,bazen de tsunami.Ve 3. dalgadan sonra yalnızca hastalanmayanlar yaşıyor.Diğerleri insanların daha çabuk ölmesi için kuş gribi virüsü yaymaya başlıyor. 4. Dalga'dan sonra ise tek bir kural geçerli: Kimseye güvenme.Çünkü çocuklar dışında herkes insan bedenine giren  diğerleri olabilir ve etrafta dolanan elektronik aletler tarafından insan olduğun anlaşıldığı an ölürsün.5. dalga!Bunun hakkında pek bir şey söyleyemem.Çünkü nereden anlatmaya başlasam elimde kalır,hepsi feci spoiler.Ama şunu söyleyeyim 5. dalga diğerleri gibi çok keskin ve hemen gerçekleşmiyor.Çok sinsi bir dalga ve eğer Diğerleri,bu dalgada da başarılı olursa Dünya artık onların.
Eee şimdi bu kadar olay var,peki olayları yaşayanlar kim?Cassie,Sam,Ben,Evan.

Cassie genç bir kız ve Sam de onun minik kardeşi.Bu dalgalarda elbette herkes en az bir yakınını kaybetmiş oluyor ve bu kardeşler de annelerini vebadan, babalarını ise Diğerleri tarafından öldürülmesiyle kaybediyorlar.Ve bu sırada Sam ve Cassie birbirlerini kaybediyorlar ve Cassie film boyunca kardeşine ulaşmaya çalışıyor.

Ben Parish,Cassie ile aynı okulda olup aynı zamanda Cassie'nin hoşlandığı çocuk.Ben de bu dalgalardan bir şekilde kurtulup 5. dalga da mücadele edenlerden biri.
Evan Walker,bu adam hakkında feci spoiler veresim var ama yok,yok.Bir şekilde Cassie ile yolları kesişiyor ve baya yardımı dokunuyor kıza.Ayrıca filmi izleyenler arasında Team Ben ve Team Evan diye hemen gruplaşmalar olmuş.Açıkçası ona karar vermek için çok erken.Ama yine içimden bir ses sonraki filmleri izledikten sonra Evan diyecek gibi.


Son olarak bu filmi aman aman kesin izlenilmesi gereken bir film mi? Bence çok da değil.Çünkü son zamanlarda o kadar fazla distopik,fantastik tarzda filmler çıkıyor ki bir süre sonra hepsi aynı gelmeye başlıyor ve woww dedirtmek çok zorlaşmaya başladı.Ama eğer distopik olsun ben her türlü izlerim diyorsanız ya da bu tarz film çok izlemedim,bir tane daha izlesem hani,fena olmaz diyorsanız keyif alınacak bir film.

Hazırlıktaysanız ve okulunuz 13.00 da başlıyorsa tabi ki de uykunun tadını çıkaracaksınız.Üstüne bir de alarmın çalmasına 1 dk kalsa bile uyumaya devam eden bir insansa bu kişi tabi ki de uyuyacak.Yaklaşık bir 5 aydır 11'e kadar uyuyordum ama bugün annem patladı,dayanamadı.Neymiş efendim(bunu yazarken içimden neymiş efendim kural işte,boşver,çiğne demeden de geçemiyorum) insan olan o kadar saat uyumazmış,adam akıllı kalkar kahvaltısı yapar,annesiyle muhabbet eder,evden koştura koştura çıkmazmış.Validemiz bir de diyor ki bundan sonra 9 da kalkılacak.Oldu, başka????Ben zaten 4 de uyuyorum,yapma bana bunu!Ayrica 9.00 da bir kere seslenicekmiş kalkmazsam bir daha hiç uyan demicekmiş.Can alıcı noktamdan vuruyor.Ben kendim kalkamam ki. Alarm var evet ama onu da her çaldığında kapatırım ve uyandığımda kapattığını bile hatırlamam.İlla birinin gelip beni sürükleye sürükleye kaldırması gerekiyor.Biliyorum çok sinir bozucu biriyim bu konuda.
Bir de tabi ki de annem sinirlenmişken toplu sinirlenir.Bir hafta önce yediğim halta bile bugün kızdı.Arada böyle kavagalarımız olmasa mis gibi anne-kız ilişkimiz olacak ama malesef.
Şu sabah erken saatte kalkan insanlar nasıl başarıyorlar?Erken kalkıp yürüyüş yapıyorlar,duşunu alıyorlar,üstüne bir de fırından çıkan ilk ekmek ile de kahvaltı yapıyorlar.Ve bu her sabah yapılıyor.Bu kadar düzen çok korkunç değil mi?Ama ben de kısa bir süreliğine de olsa böyle olmak isterdim ama kısa süreliğine.

Üniversiteye ilk başladığım zamanlar hep lisedeki arkadaşlığı kuramam diye çok korkuyordum ama şu kısa sürede çok güzel arkadaşlıklar edindim.Kimisi aşırı kibar ve tatlı,kimisi dizi zevkiyle beni hayran bırakıyor ,kimisi esprileriyle güldürüyor .Tam hayalimdeki gibi kalabalık arkadaş grubumuz oldu.Ama bu dönem sayın gıcık müdürümüze rahatlık batmış olacak ki sınıfların karma olmasına karar vermiş ve herkes bir yerlere dağıldı.Yok yok kimse kimseden kopmadı,hala bir grup var,hatta eskiye göre daha çok bağlandık birbirimize.Peki o zaman derdin ne? dediğinizi duyar gibiyim.Aslında aklımdakileri buraya döküp her şeyi bir bütün olarak görmek istediğim için yazıyorum ve sanırım sorun ben de.
Her grup içinde illa ki biri size çok ama çok yakın olur.İşte o kişi de Kedicik ve gerçekten bu kadar sürede böyle bir samimiyet kuracağım hiç aklıma gelmezdi ve  bu aralar o daha çok yeni sınıfıyla kaynaşmanın yollarını arıyor.Peki ben?Hiç öyle bir amacım yok.Bu grup bana yeter de artar dediğimden pek öyle toplu buluşma ayarlamaya meyilli değilim.Kedicik de bana buluşmak ile ilgili yöntemlerden bahsedince nedense içime korku geldi ve ben,ben olmuyorum,tam tersine şöyle yaparsan herkes ilgi gösterir gibisinden tavsiyeler veriyorum ama işte bir yandan da ya onlarla daha sıkı fıkı olur da git gide gruptan uzaklaşırsa diye bir korku oldu.Biliyorum çok saçma,bencillik bu.Zamanla geçer herhalde bu pis duygu .En azından şimdilik duygularımı bir kenara koymayı başarabiliyorum.

Herkese merhaba!
Hermione karşınızda ^-^ 3 yıl!Evet üç yıldır blogger alemindeyim ve bu açtığım 3. blog.Uyuşturucu gibi bir şey burası.İlkinde gizli olmak gibi bir amacım yoktu ve ad-soyad şeklinde hesap açıp 1,5 yıl öylece yazmıştım.Ama bir süre sonra insanların anonim olarak yazması bana da çok cazip gelmeye başladı ve ben de o şekilde yazmaya başladım ama tabi ki de ad-soyad şeklinde yürümedi pek ve yeni blog ile devam ettim.Aslında o blogda her şey iyiydi.Güzel güzel yazıyordum,okuyordum derken bir gün ben ne yaptım?Blogger gmail hesabım ile geçen gün hocaya mail attim.Mailde de amaç ingilizce olarak kendimden bahsetmekti.Aferin bana,iyi halt ettim.Aslında hocam gelip blogumu okusa pek bir sey olmazdı,kadın gençlik işte der geçer ama zaten tek sebep bu değildi.Ben bundan önce de çok dikkatsiz davranırdım.Kantinde arkadaşlarla otururken bazen sıkıldığımda açar bloga yorum gelmiş mi diye bakardım.Tabi bu arada etrafta meraklı gözler yok mu?Olmaz mı?Kesinlikle birileri görmüştür ve belki stalker ruhu devreye girip blogu bulmuştur bile.Sanki blogumda çok gizli şeyler vardı.Yoktu ama işte tek tük sadece çok ama çok yakın olduğum kişilerin bildiği şeyler de vardı.Olmasa bile bilinsin istemem.Zaten blogu yeniden açma sebebim anonim olup aklıma her geleni çok rahat bir şekilde yazmaktı.O yüzden o bloga da kıyıp yeni bir tane açtım ve buradayım.Şu an tek derdim blogumun kapatıldığını görenlere ben buradayım demeyi nasıl becereceğim.
                                                                                                       Bye